اعتقاد به وجود خدا و آفریننده ای برای جهان هستی و انسان،همواره یکی از مسائل مهم و مورد بحث در جوامع بشری بوده است و چنانکه از تحقیقات دانشمندان برمی آید، به زمان و مکان خاصی نیز محدود نمی شود.پس می تواند نشانگر ویژگی فطری و کشش آدمی به سوی موجودی برتر باشد که با علم و قدرت و الطاف بی نهایت خود،جهان هستی را اداره می کند.
این ویژگی یا احساس دینی افراد بشر، گرچه امری مهم و همگانی است ولی در جهت اثبات وجود خدا به شکلی منطقی و غیرقابل انکار به کار نمی آید و در بسیاری از افراد،چنان دچار ضعف شده که گویی وجود ندارد.
بنابراین با توجه به تأثیرات شگرف و ارزشمند اعتقاد به وجود خدا در زندگی بشر، در این سطور سعی شده تا وجود خداوند از طریق عقل که راه شناخت مشترک تمام انسان ها و ممیّز آنها از حیوان است، اجمالاً بررسی شود. ●رابطة عقل و اثبات وجود خدا یکی از مشخصات انسان، وجود قوّه و نیرویی در اوست که در هیچ یک از موجودات عالم هستی وجود ندارد و کرامت و شرافت آدمی نیز به آن نیرو می باشد و این نیرو وجه تمایز بین انسان و حیوان است و آن چیزی جز قوّة عقل نمی باشد و با توجه به این نیروی عقل است که سئوالاتی برای انسان مطرح می شود که یکی از این سئوالات،پرسش در مورد وجود خداست و در پاسخ به این سئوال، انسانها بر اساس میل و کشش خود، به سمت بت پرستی و... تا یکتاپرستی گرایش پیدا می کنند. «محمد فرید وجدی»، دانشمند شهیر، می گوید:« هر چه بیشتر( به وسیلة حفاری و زمین شکافی) در بقایای پیشینیان جستجو می کنیم، می بینیم بت پرستی ، هویداترین مدرکات و معقولات آنها است» و در چند سطر، قبل از این مطلب می نویسد:«اعتقاد به مبدأ، همراه با به وجود آمدن انسان ، متولد شده است».
بنابراین انگیزة بحث دربارة دین و خدا را عقل و فطرت به ما داده و عقل و فطرت، هر دو ما را به سمت خداشناسی سوق می دهند و عقل بشر، احساس او را به لزوم بحث و تحقیق دربارة وجود خدا برمی انگیزد، که دلایل عقلی لزوم بحث در وجود خدا عبارتند از: الف) دفع ضرر و جلب منفعت: یکی از قوانینی که آدمی به حکم فطرت، به آنها پایبند می باشد، قانون «گریز از زیان های احتمالی» و یکی دیگر از همان قوانین فطری«لزوم جلب سودهای مهم احتمالی» می باشد.موضوع دفع ضررهای محتمل و جلب منافع احتمالی، در آنجایی که ضرر و نفع قابل ملاحظه باشند، تا آن حدّ مسلّم است که می توان گفت: اصولاً تمام زندگی روزمرة بشری چیزی جز گردش بر محور این دو اصل نمی باشد.
و توجه به این موضوع که در طول تاریخ، انسان های بزرگی به نام پیامبران و رهبران الهی آمده اند و از وجود خداوند، احکام الهی و ثواب و عقاب ابدی او سخن گفته اند و در عین حال،خود نیز برجسته ترین افراد زمانشان بوده اند، می تواند مهم باشد، زیرا بدون تردید، اگر از گفتار و رفتار آنان یقین به وجود خدا و دین و آئین الهی حاصل نگردد، حداقل، احتمال وجود خدا برای انسان،قوّت می گیرد و روشن است، اگر چنین احتمالی درست باشد،چشم پوشی از آن،منشاء زیانی بس بزرگ خواهد بود.

ص2